قبح قبولی پزشکی برای رتبه های چهار رقمی کنکور ریخت!
دانشگاه فارسی: یکی از گزینه هایی که اینروزها بیشتر نامش شنیده می شود، «پزشکی تعهدی» است؛ مسیری که سبب شده پزشکی برای گروه بزرگ تری از داوطلبان در دسترس قرار بگیرد، اما نه بدون هزینه.
به گزارش دانشگاه فارسی به نقل از خبر آنلاین، "ببخشید چه بلایی سر ظرفیتا اومده که رتبه ۷۰۰۰ می پرسه آیا میشه پزشکی آورد و تو منشن ها میگن بله؟" این توییت کاربری به نام «حدیث» شاید در نگاه اول فقط یک شوخی کنکوری به نظر برسد، اما پشت همین جمله کوتاه، تغییر مهمی در وضعیت رشته های پزشکی و انتخاب های داوطلبان کنکور دیده می شود.
برترین ها در خبری نوشت: پزشکی که سال ها یکی از دست نیافتنی ترین انتخاب های کنکور بود، حالا برای رتبه هایی مطرح می شود که زمانی فاصله شان با این رشته آن قدر زیاد بود که اصلاً آنرا در لیست انتخاب های جدی شان قرار نمی دادند.
بخشی از ماجرا به افزایش ظرفیت پذیرش پزشکی و البته شکل های متفاوت پذیرش برمی گردد. یکی از گزینه هایی که اینروزها بیشتر نامش شنیده می شود، «پزشکی تعهدی» است؛ مسیری که سبب شده پزشکی برای گروه بزرگ تری از داوطلبان در دسترس قرار بگیرد، اما نه بدون هزینه.
پزشکی تعهدی؛ پزشکی با یک «اما»ی بزرگ
داستان پزشکی تعهدی در ظاهر ساده است: داوطلب با رتبه ای که شاید برای پزشکی روزانه عادی کافی نباشد، در یک کدرشته محل دارای تعهد پذیرفته می شود؛ اما در مقابل، متعهد می شود بعد از فارغ التحصیلی برای مدتی مشخص در مناطق تعیین شده خدمت کند. همین جا تفاوت اصلی خودش را نشان داده است. کسی که پزشکی عادی قبول می شود، پس از طی مراحل تحصیل و دریافت مجوزهای لازم، آزادی عمل خیلی بیشتری برای انتخاب محل فعالیتش دارد. اما پزشکی تعهدی از همان شروع بخشی از آینده شغلی فرد را به یک منطقه یا محل خدمت مشخص گره می زند.
تعهد خدمت هم شوخی نیست. در بعضی انواع پذیرش، مدت تعهد می تواند معادل یک ونیم برابر دوره تحصیل یا حتی بیشتر باشد و محل انجام خدمت نیز بر مبنای ضوابط همان پذیرش تعیین می شود. یعنی دانشجویی که بطورمثال هفت سال برای پزشک شدن درس می خواند، امکان دارد پس از فارغ التحصیلی جدیدالورود دوره ای از خدمت الزامی شود که بخش قابل توجهی از سالهای ابتدای زندگی حرفه ای او را دربر بگیرد. جابه جایی و انتقال هم لزوماً مثل یک پزشک عادی در اختیار فرد نیست. تغییر محل خدمت یا انتقال تعهد تابع مقررات و موافقت دستگاه های مربوط است و نمی توان از ابتدا با این تصور وارد این مسیر شد که بعداً به سادگی تعهد را کنار می گذاریم و به شهر دلخواه مان می رویم.
حتی ادامه تحصیل و برخی تصمیم های شغلی نیز می تواند تحت تأثیر این تعهد قرار بگیرد. فردی که چنین مسیری را انتخاب می کند، در واقع بخشی از آزادی انتخاب آینده اش را با امکان قبولی در پزشکی معامله کرده است. ازاین رو وقتی گفته می شود «رتبه ۷۰۰۰ هم پزشکی می آورد»، یک نکته مهم معمولا از قلم می افتد: این رتبه لزوماً به معنای قبولی در همان پزشکی ای نیست که در ذهن نسل های قبلی از پزشک شدن وجود داشت.
قله ای که دیگر مثل قبل بلند نیست
اما مسئله فقط پزشکی تعهدی نیست. اتفاق مهم تر، تغییر جایگاه اجتماعی و کنکوری این رشته است. سال ها پزشکی برای خانواده های ایرانی چیزی شبیه قله کنکور بود. رتبه های برتر، انتخاب های اصلی پزشکی را هدف می گرفتند و رتبه های بالاتر از هزار، بسته به شرایط، معمولا باید با احتیاط بیشتری در رابطه با شانس خود حساب و کتاب می کردند. پزشکی فقط یک رشته دانشگاهی نبود؛ تلفیقی از درآمد، اعتبار اجتماعی، امنیت شغلی و پرستیژ بود که آنرا به رؤیای بخش بزرگی از داوطلبان تبدیل می کرد.
حالا اما ماجرا تغییر کرده است. البته این به معنای بی ارزش شدن پزشکی یا آسان شدن مسیر پزشک شدن نیست. هنوز هم پزشکی یک دوره طولانی و دشوار تحصیلی دارد و پس از آن، مسیر تخصص، طرح، آزمون ها و سالهای طولانی آموزش و کار پیش روی دانشجوست. اما قبح و انحصار سابقِ «پزشکی فقط برای رتبه های برتر» ترک برداشته است.
شاید عجیب ترین بخش ماجرا همین باشد: نسلی که زمانی رتبه ۷۰۰۰ را تقریبا از پزشکی دور می دانست، حالا باید در رابطه با این سؤال بحث کند که این رتبه، با چه نوع پذیرشی و با قبول چه میزان تعهدی، می تواند پزشک شود. مسئله فقط این نیست که «ظرفیت ها چه بلایی سرشان آمده». سؤال بزرگ تر اینست که چه اتفاقی برای یکی از بزرگ ترین رؤیاهای کنکور ایران افتاده که حالا حتی رتبه های چند هزار هم می توانند خودشان را پشت درهای دانشکده پزشکی ببینند؟
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب